مسأله‌ى 658 - ظاهراً در ايام شيرخوارگى هم بچه بايستى در سن شيرخوارگى باشد و هم شير دادن زن از حدود دو سال نگذشته باشد ، كه برحسب روايات مشهور از پيامبر بزرگوار « لارِضاعَ بَعْدَ فِطامٍ » ، « پس از پايان يافتن شيرخوارگى رضاع و شير دادنى نيست » كه اين حديث شيرخوارگى در غير اين دو سال را ناچيز خوانده است ، زيرا « فطام » پايان شيرخوارگى است كه برحسب آيه‌ى « وَالْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ » ( سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 233 ) دو سال مقرر شده است ، و چنان‌كه فرزند اصلى كه شير خوردگىاش بيش از دو سال شده ديگر شرعاً به‌او شيرخواره نمىگويند پس چگونه فرزند فرعى مىتواند پس از گذشتن اين دو سال حكم شيرخواره را داشته باشد ؟ مسأله‌ى 659 - و آيا شرط است كه شير در اختصاص يك شوهر باشد ؟ دليل صحيحى بر اين شرط نيست ، وانگهى « أمَّهاتُكُمْ اللّاتى أرْضَعْكُمْ » تنها مادر را موضوع اين حكم قرار داده و نه پدر را هم ، و همين كه گفته شود فلانى مادر رضاعى اوست كافى است و اين‌جا نه دختر رضاعى شوهر ! بر او حرام است و نه حرام بودن پسر رضاعيش معنى دارد ، و اين تنها مادر شيردهنده است كه كارش حرمت‌آور است ، كه پسر شيرخواره را بر خودش و بر دخترى كه با او از همين مادر شيرخورده چه اين دخترِدخترِاو باشد و يا نباشد كه دايه اوست اين هر سه بر يكديگر حرام مىشوند كه اين شيردادن فقط هر دوى « أمَّهاتُكُمْ اللّاتى أرْضَعْكُمْ وَ أخَواتُكُمْ مِنَ الرَّضاعَةِ » مادران و خواهران را در برمىگيرد . آرى اگر زنى در بين دو سال شيردهندگى پسرى را با شرائطى كه ذكر شد ، شير دهد اين پسر بر خود او و بر خواهران رضاعيش حرام مىشود ، و اگر دخترى را شير دهد نيز بر برادران رضاعيش حرام مىشود و ديگر هيچ ، بنابراين همه تفصيلات ديگر از محور اين دليل قرآنى بيرون است و هرگز دليلى ديگر هم نه هست و نه اگر باشد مىتواند در برابر نص اين آيه شريفه نقشى داشته باشد . حقوق هم‌آهنگ زن و شوهر مسأله‌ى 660 - برحسب كريمه‌ى « وَ لَهُنَّ مِثْلُ الَّذى عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ لِلرِّجالِ عَلَيْهِنَّ